Բառերի , արտայայտութիւնների արժէզրկման մասին

Մենք սովոր ենք բառեր եւ արտայայտութիւններ շռայլել, դրանք շաղ տալ, առանց իսկ գիտակցելու դրանց ողջ իմաստն , արժէքն ու ուժը․
սիրում եմ,
աղբեր,
իմ արեւ,
երդւում եմ,
ցաւդ տանեմ․․․
Շատ յաճախ կարող ենք լսել <<ցաւդ տանեմ>> արտայայտութիւնը, որ կարող է յաջորդել բարեւին, հրաժեշտին, շնորհաւորանքին։
Ի հարկէ շատ գեղեցիկ ու հզօր իմաստ ունի, կամեցողութեան, աջակցութեան գէրագոյն դրսեւորման ցանկութեան արտայայտում, սակայն․․․
Որքանո՞վ ենք գիտակցում այդ արտայայտութեան արժէքն ու իմաստը, որքանո՞վ ենք կամենում կատարել այդ գործողութիւնը, որն արտայայտել ենք բերանով ծանօթներին եւ անծանօթներին։

Չենք կամենում, ի հարկէ չենք կամենում, ինչպէ՞ս կարող ենք կամենալ, երբ <<ցաւդ տանեմ, աղբեր>>-ից յետոյ կարող է յաջորդել նոյն մարդու յետեւից ամէն տեսակ հերիւրանք, հայհոյանք, հարուած ու ցաւ։

Եւ առ հասարակ արտայայտութիւններն այսօր պարունակում են միայան ձեւ, իրար համակցուած անորոշոութիւն արտայայտող հնչիւնների խումբ, որ կորցրել են իրենց ողջ իմաստը անփութօրէն օգտագործելու պատճառով։

Մեխանիկօրէն կրկնուող արտայայտութիւններ։
Չկայ աւելի մեծ կործանում բառերի համար, քան դրանց մեխանիկական գործածումը, որ այդ հրաշքները վերածում է ականջների համար հնչիւնների նողկալի եւ զզուելի կոյտ։

Վերջապէս անկեղծ լինենք ինքներս մեզ հետ ․ քանիսի՞ն ենք ասել այդ արտայայտութիւնները, բառերը եւ քանիսին՞ իրապէս, ի սրտէ, քանիսի՞ց էինք պատրաստ հենց նոյն րոպէին իսկ խլել իր ողջ ցաւերը եւ տանել մեղ հետ․․․
Քանիսի՞ց։

Ասէք , արտայայտէք առանց մեխանիկացման, ի սրտէ եւ զգացէք արտայայտութեան ողջ զօրութիւնը, ուժը, որ թաքնուած է նրանում, զգացէք սէրն առ մարդկային ,թէկուզ մէկ անգամ թող դա լինի, մէկ անգամ կեանքում թող օգտագործուի արտայայտութիւնը, բայց ամբողջ հոգով , իր ողջ ներուժով։
Մի սպանէք բառերը, իմաստները, միտքը, գաղափարը, մի սպանէք նրանց ողջ վեհութիւնը․․․ սէրն առկայ նրանցում։