Հակաուտոպիստական գրկանութեան եւ գաղափարների մասին

Վերջին ժամանակներում ստիպուած եղա կարդալ հակաուտոպիստական գրականութիւնից մի շարք գրքեր մի քանի հեղինակներից։
Դրանք ինձ մօտ ասոցացուեցին մէկ նախադասութեան հետ․
<<Մէկ ա ոշիբան էլ չի փոխուելու, սաղ նոյնն ա մնալու (մկ է ոչ մի բան էլ չի փոխուելու, ամէնը նոյնն է մնալու)>>,-որը կարող ենք լսել կեանքից կոտրուած, հոգնած, զառամեալ ու հոռետես երուկների եւ ծերաբարոյ, աննպատակ, ոչնչի պիտանի երիտասարդներից։
Ահա, թէ ինչն առաւելապէս տեսա ես այնտեղ։
Ես ապրեցի մեծագոյն նողկանք դէպ նմանատիպը, սկսեցի աւելի սիրել ուտոպիզմն ու իդէալիզմն, աւելի ամրացա իդէալիստական սկզբունքներում՝ փառաբանելով այն երազկօտ, աստուածային կերպարներին, որ գիտէին պայքարել , ունէկ էին Ատլանտի նման կրել ողջն իրենց ուսերին։

Երազէք, ստեղծէք իդեալներ, մտքեր, որ թւում էին անիրականանալի, պայքարէք դրանց իրագործման համար, ձգտէք, դրանցում է նաեւ արտայայտւում մարդու աստուածայնութիւնը։