Մտորում

Անցել է ընդամէնը մէկ տարի ,


Բայց թւում է մի ամբողջ յաւիտենութիւն է


Որ այստեղ եմ ՝ բանակում :


Անցել է ընդամէնը մէկ տարի ,


Բայց թւում է ողջ կեանքը ծառոյութիւն է ՝


Սրա աւարտը չեմ տեսնում:


Ծառայում եմ , իսկ ու՞մ կամ ինչի՞ համար,


Ասում են , թէ Հայրենիքի , ժողովրդի համար


Անհրաժեշտ է շարժուել յառաջ , գոռալ . ,


Իսկ տեսնում եմ , որ նահանջն է նրանց հոգուն հարմար:


Երբ ազգս սովից ինքն իր մարմինն է ուտում ,


Հոգին էլ ծախել էր վաղուց .էլ ոչինչ չի մնում ,


Էլ ու՞մ համար են լեռներն այս երկնահաս,


Որ մի օր , որպէս վերմակ պիտի առնեմ վրաս ,


Էլ ու՞մ համար են զօրքերն այս անթիւ ,


Երբ Հայ շէներից չի մնում եւ ոչ մի շիւ:


Պաշտպաննե՞ր ենք , պաշտպաններ երկրի Հայրենեաց ,


Սակայն չենք կարող պաշտպանել օջախներն էլ հարազատ,


Սուտ էր ամէնը , սուտ ով ինչ երաշխիքի խօսք ասաց ,


Ինձ զգում եմ , որպէս ստրուկ շխթայուած , անազատ:


Պաշտպանում ենք ասես պատերը փլուող տան ,


Ահա , տես , փլւում , իջնում է տանիքը վրան ,


Մարդիկ էլ խուճապած իրար են ոտնակոխում,


Բոլորը դէպի դուրս ելքեր են փնտրում


Ու որքան հնարաւոր է արագ,


Ոչ ոք չասաց.<< Եկ սիւներ տանիքի տակ տանք>>:


Իսկ ու՞մ են պէտք պատերը , երբ անձրեւը չռում է ,


Յորդացած , որպէս գետ , ծեր ու մանուկ քշում-տանում է :


Երբեմն էլ յայտնուեցին ոմանք , որ առաջարկեցին տանիքը կառուցել ,


Կորցրեցին նրանց սենեակներում մութ , նրանց մասին այլեւս չեն լսել,


Իսկ շինարարներն էլ յուսալքուած մէկնեցին անվերադարձ ,


Այլոց մէջ դարձան առեղծուած եւ յիմա չկայ էլ ետ դարձ,


Չկայ էլ ոչ հովիւ … եւ ոչ էլ մշակ,


Գետը տարաւ նրանց էլ ու տունը ահա կը գտնէք դատարկ,


Պատերն անգամ չեն մնայ նրանից,


Երբ ջրերը ծծուելով թուլացնում են հիմքից…






Թուլացնում են ջրերը՝ մարզպետները , նախարարները ,


Յապա էլ ի՞նչ ասեմ քեզ մասին պարոն նախագահ ,


Երբ կառաւարութիւնդ զբաղուած է ուղեղի արտահանմամբ,


Իսկ ժողովարանդ էլ լցուած է գրպնահատների բազմութեամբ,


Բռնել են մի խոշոր գրպան- Պետական մակարդակով ալան-թալան,


Կիսագրագետ , կիսակիրթ լեզու թափելով


Դատարկում էք ազգ-գրպանը քանի՞ տարիներով,


Երկրի ընդերքը սպառուել է , մարդիկ են մնացել ,


Սրանց էլ եք որպէս մեքենա աճուրդի հանել,


Որը որպէս ուղեղ , որը որպէս ձեռք ու ոտք,


Բոլորի ճակատին կարդում եմ for export :


Ու այսպէս շարունակելով կը հասնէք ու՞ր,


Երբ էլ չի մնայ Հայ օջախում վառուող հուր ,


Այդ ժամ ձեր չորացած խելքին կ՛անէք հարցում,


Թէ աւերակների վրայ ու՞մ թագաւորէք , ու՞մ:


Բայց ինքներդ դրախտը վերածեցիք աւերակի,


Եւ ո՞վ պիտի այս կործանուող հոտը փրկի,


Ու՞ր են մեսիաները հոգու ու մտքի …






Ու պատերիդ մօտ կիսաւեր , որ կանգնեցրիր պահակ,


Նրան հագցրեցիր ինչ որ լաթ ու կօչեցիր բանակ


Մի օր կը յայտնաբերես այն , որպէս անընդունակ Եւ կամ անգամ … դատարկ…


Իջնում է վար , տանիքն է փլւում , Բոլորը շտապ դէպ դուրս ելքեր են փնտրում…