Սենեակիս
կողքի սենքում բազմած էր դիակը
Կանանց
հոծ խումբ շուրջն հաւաքած,
Որոնք
շրջեցին ամէն «յարկ ու դարակ»
Լեզուով
փակելով «անցք ու ծակ» հանդիպած.
«Արդէն
շատ էր ծէր, էլի լաւ է»,
«Որդու ու
հարսի մեղքն էր, իրա՞ւ է»,
«Թոռան
դարդը ինչի քի՞չ ցաւ էր»,
«Որ մեզ
էլ էսքան օր տրուի բաւ է»։
Երբ
սենեակում այրւում էր անկողինս
Հուր
կրակներից հիւծուող մարմնիս,
Ջուր
տուող չկար,
Յերթ
պահել էր պէտք։
No comments:
Post a Comment